Κυριακή 22 Μαΐου 2016

Αρχιτελώνες

Εμπορεύτηκαν το δειλινό
Εξαγόρασαν την ελεύθερη συνείδηση
της χαραυγής
Εξανδραπόδησαν την αθωότητα
Υποθήκευσαν το όνειρο
Αποδεκάτισαν τον ηδύοσμο
Άπλωσαν τ' αργύρια
σ' αλαβάστρινο τραπέζι
κι άρχισαν να μετράνε
Όμως ο καλός ιερέας
χρίει ήδη τον πάσχοντα
στο ιερό ευχέλαιο
Μόλις τελειώσει
τη μυστική ευχή
οι αρχιτελώνες
θα το βάλουν στα πόδια
για πάντα.

[ Δήμητρα Παυλάκου, «Ακολουθία των ωρών», Εκδ. Αρμός ]

Εκλάμψεις

Είναι εκείνες οι εκλάμψεις του πνεύματος που με βιάζουν να σφίξω το μολύβι.
Χαρακώνω το χαρτί με τον επιθανάτιο ρόγχο της ψυχής μου.
Δεν πέρασε πολύς καιρός απ' όταν έπαψα να πιστεύω στα παραμύθια.
Κατάλαβα πια πως η λαιμητόμος κατάπιε όλους τους πρίγκηπες.
Φόρεσα και 'γω την πανοπλία των πρέπει και ξεκίνησα μαζί με τους σταυροφόρους.
Σκληροτράχηλη και άτρωτη επιφανειακά σκοτώνω για να βρω το άγιο δισκοπότηρο.
Προσδοκούσα να γνωρίσω καλύτερα τους γύρω μου συνοδοιπόρους.
Κατέληξα να προσπαθώ να γνωρίσω καλύτερα εμένα.
Συνήθισα στα παλιά.
Έμαθα να ελπίζω στα καλύτερα.
Να υπομένω τα νέα.
Το μόνο που θα 'θελα ήταν να μπορέσω να ξεφορτωθώ τις εκλάμψεις.
Ευτυχείς εκείνοι που δεν τις έχουν.

[ Χριστίνα Καμπά, «Κλεμμένες Στιγμές», Εκδ. ΑλΔΕ ]

Τετάρτη 18 Μαΐου 2016

Πρόσωπα



Περνώντας από πεζοδρόμια ή παίρνοντας τη στράτα για την εξοχή,
στοχαστείτε τι πρόσωπα απαντάμε.
Πρόσωπα φιλικά, σωστά, προνοητικά και τερπνά και ιδανικά.
Το πνευματικό προγνωστικό πρόσωπο, το απλοϊκό καλόκαρδο πρόσωπο πάντα καλοδεχούμενο,
Το πρόσωπο που μοιάζει σαν τραγούδι, το μέγα πρόσωπο των φυσικών δικαστών και δικηγόρων με τα φαρδιά κεφάλια,
Τα πρόσωπα των κυνηγών και των ψαράδων με τα παχειά τους φρύδια, τα ξυρισμένα και κάτασπρα πρόσωπα των ορθόδοξων αστών,
Το αγνό, παράφορο, ερευνητικό, φλογισμένο από τον πόθο πρόσωπο του καλλιτέχνη,
Το άσχημο το πρόσωπο κάποιας ωραίας ψυχής, τ' όμορφο πρόσωπο όπου το αντιπαθούνε, ή το περιφρονούνε,
Τ' άγια των μικρών παιδιών τα πρόσωπα, το φωτεινό πρόσωπο της μάνας με τα πολλά παιδιά,
Το πρόσωπο το ερωτευμένο, το σεβάσμιο πρόσωπο,
Το πρόσωπο που φαίνεται σαν όνειρο, το πρόσωπο που μοιάζει βράχο ασάλευτο,
Το πρόσωπον οπώχει ξεθωριάσει το καλό και το κακό του, ένα ευνουχισμένο πρόσωπον,
Άγριο γεράκι με φτερά ψαλιδισμένα,
Βαρβάτον άλογον οπώχει πια υποκύψει στα λουριά και στο νυστέρι του ευνουχιστή!

Συργιανώντας έτσι δα στα πεζοδρόμια ή διαβαίνοντας τ' αδιάκοπα περάματα, πάντα μπροστά μου πρόσωπα, και πάλι πρόσωπα, κι ολοένα κι άλλα πρόσωπα,
Και τα κοιτώ και δε με θλίβουν, μα όλα μου κάνουνε χαρά.

-------
Walt Whitman, «Φύλλα Χλόης»
Εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Ελληνική Απόδοση: Νίκου Προεστόπουλου

--------------------------------------------------------

Faces

SAUNTERING the pavement, or riding the country by-road—lo! such faces!
Faces of friendship, precision, caution, suavity, ideality;
The spiritual, prescient face—the always welcome, common, benevolent face,
The face of the singing of music—the grand faces of natural lawyers and judges, broad at the back-top;
The faces of hunters and fishers, bulged at the brows—the shaved blanch’d faces of orthodox citizens;
The pure, extravagant, yearning, questioning artist’s face;
The ugly face of some beautiful Soul, the handsome detested or despised face;
The sacred faces of infants, the illuminated face of the mother of many children;
The face of an amour, the face of veneration;
The face as of a dream, the face of an immobile rock;
The face withdrawn of its good and bad, a castrated face;
A wild hawk, his wings clipp’d by the clipper;
A stallion that yielded at last to the thongs and knife of the gelder.

Sauntering the pavement, thus, or crossing the ceaseless ferry, faces, and faces, and faces:
I see them, and complain not, and am content with all.

-------
Walt Whitman, "Leaves of Grass"

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

χαϊκου

Κάποτε, σ' ένα ταξίδι, ξαπλωμένος
κάτω από μιαν ανθισμένη κερασιά,
ένιωσα μέρος κάποιας θεατρικής παράστασης.
~ Ματσούο Μπασό ~



Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Παρέκβαση

Μακρυά στο κέντρο της ερήμου
βρίσκεται το πηγάδι που αναζητώ.


Στοιχειωμένο τραγουδά τον ύμνο της ελευθερίας μου
ατελέσφορο κι αχρείο
φωνή υμνητική
φωνή που διαρκώς αναγεννάται

σα στάχυ
γεμάτο σπυριά...

Πριν από ένα μήνα περίπου έλαβα την συλλογή ποιημάτων του Γιάννη Αλυάττη με τίτλο «Παρέκβαση», από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Την ξεφύλλισα στην τύχη όπως κάνω πάντα. Το κομμάτι του Rossetti ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, μιας και πρόκειται για έναν από τους ζωγράφους που αγαπώ. Έριξα μια ματιά στο βιογραφικό του. Πατριώτης μου τρόπον τινά, σκέφτηκα μου όλο χαρά. Διάβασα τα ποιήματα μεμιάς. Τα ξαναδιάβασα... και ξανά... άφησα το βιβλίο πάνω στο γραφείο και μια στις τόσες σουλατσάρω στις σελίδες του.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από «Το όνειρο». Το να πω ότι μου άρεσαν τα ποιήματα είναι το λιγότερο. Αυτό που με ενθουσίασε, είναι οι "Sklithres" που επιδέχονται πολλών διαφορετικών αναγνώσεων... κάτι σαν multiple choice, ένα παιχνίδι που δεν ξέρω αν το είχε έτσι στο μυαλό του ο ποιητής, αλλά εγώ μπήκα στη διαδικασία να κάνω δικούς μου συνδυασμούς... κι ένιωσα την ίδια χαρά μ' εκείνη που μου έδωσε «το κουτσό» του Κορτάσαρ... απλά και μόνο γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να φτιάξω το δικό μου ποίημα μέσα από το δικό του.

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

2012: έτος Νικηφόρου Βρεττάκου

Με μεγάλη χαρά πληροφορήθηκα σήμερα από το ΕΚΕΒΙ ότι το Υπ. Πολιτισμού και Τουρισμού ανακήρυξε το 2012 «έτος Βρεττάκου» με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Λάκωνα ποιητή. :)